تا خویشتن خویش راهی نیست...

تا بودن و ماندن راهی نیست...

تا عشق و دوست داشتن،تا خواستن راهی نیست

اما چقدر سخت است حقیقتی را به خود بگوئی که مدتهاست

ترا از همه و از خود گرفته... بگو...نترس...برو

وعشق را برای خودت  ببر

برای همیشه.

       

شب غریبی ست...

تمام نگاهم برای اوست و تو دیگر نیستی ای تاریکی و تباهی

به سپیده نزدیکم...

       

میدانستم....

       

       

       

تو را هیچگاه نمی توانم از زندگی ام پاک کنم
چون تو پاک هستی
می توانم تو را خط خطی کنم
که آن وقت در زندان خط هایم
برای همیشه ماندگار میشوی
و وقتی که نیستی
بی رنگی روزهایم را
با مداد رنگی های یادت
رنگ می زنم

در این هستی غم انگیز
وقتی حتی روشن كردن یك چراغ ساده ی « دوستت دارم»
كام زندگی را تلخ می كند
وقتی شنیدن دقیقه ای صدای بهشتی ات
زندگی را
             تا مرزهای دوزخ
می لغزاند
دیگر – نازنین من –
چه جای اندوه ...
چه جای اگر...
چه جای كاش...
و من
         – این حرف آخر نیست –
به ارتفاع ابدیت دوستت دارم
حتی اگر به رسم پرهیزکاری های صوفیانه
از لذت  گفتنش امتناع كنم.

       

سلام عزیزم

بازم اومدم ولی نیستی.........                                                                             

دلم می خواست الان اشکامو می دیدی.......

ولی نیستی مثل همیشه.........

یه حس بدی دارم ... احساس می کنم می خوای تنهام بزاری.........

کاش می فهمیدی نمی تونم فراموشت کنم.....

کاش  می تو نستی درک کنی..............

دلم گرفته.......چقدر تنهام..........

ولی می دونم آخرش یه روزی می فهمی نمی تونم فراموشت کنم....

فقط امیدوارم اون روز من ...........باشم !!!!!!

       

با تو هستم ای مسافر, ای به جاده تن سپرده

ای كه دلتنگی غربت ,منو از یاد تو برده

هنوزم هوای خونه ,عطر دیدار تو داره

گل به گل گوشه به گوشه, تو رو  یاد من میاره

با تو من چه كرده بودم, كه چنین مرا شكستی

بی وداع و بی تفاوت … سرد و بی صدا شكستی

به گذشته بر می گردم, به سراغ خاطراتم

تازه می شم از دوباره, از كتاب خاطراتم

به تو می رسم همیشه, در نهایت رسیدن

هر كجا باشی و باشم , به تو بر می گردم حتماً

این تویی همیشه من, توی آیینه تقدیر

با همه شكستن از تو, نیستم از دست تو دلگیر

       

خدایا...دوستت دارم...

       

دل میرود زدستم صاحبدلان خدا را

دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا

کشتی نشستگانیم ای باد شرطه برخیز

باشد  که  باز  بینیم ٬ دیدار  آشنا  را.

       

دل تنگم به راهت اشک می ریخت

به راهت بی اشاره اشک می ریخت

شبی  که  قصه  با  مهتاب  گفتم

برایم هر ستاره اشک می ریخت.

       

تو به من گفتی : هر چه میخواهد دل تنگت بگو...

دل من گفت ولی...کسی انگار صدایش نشنید.عاشق و بی سر و سامان دل من.

دل من گفت و دلت با من نیست...دل بیچاره من.

و دگر هیچ نگفت دل پر غصه و غم...

دل من...باز بگو

هر چه میخواهد دل تنگت بگو.

من سرا پا گوشم